NIEUWS CLIPS

George Washington's Grafsteen

Het zal je verbazen en je hart raken, als je het ziet--de epitaph op de grafsteen van George Washington. Als je het graf benadert, stel je je misschien voor, dat er een grote steen voor nodig was om op juiste manier de rustplaats van deze geweldig man te markeren. En geschreven op zo'n steen zou je vele opmerkeljke waarheden betreffende deze reus der Geschiedenis verwachten. Hij was de Opperbevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten, de Eerste President van de Verenigde Staten, en de Vader van zijn land. Maar je zal waarschijnlijk tamelijk beindrukt zijn als je uiteindelijk neerlijkt op een kleine eenvoudige steen,die zijn graf markeert. Op die steen staat de naam George Washington gegrafeert, de datum van zijn geboorte en de datum van zijn dood. En aan de onderkant van de steen staan deze woorden,

"Jezus zei, Ik ben de Opstanding en het Leven; hij die in Mij gelooft, al ware hij dood, toch zal hij leven."

Johannes XI:XXV

De Boom in Lady Ann's Graf

In het Tewin kerkhof, op korte afstand van King's Cross Station in Engeland, staat een grote vierr-stammige boom die uit een graf groeit. Zijn aanwezigheid daar heeft veel speculatie veroorzaakt onder de inwoners van de buurt daar. Het graf van waaruit de boom groeit, is dat vaN Lady Anne Grimston.
Is de boom een monument van het ongeloof van een vrouw, of groeide hij daar louter bij toeval? Niemand weet het.
Lady Anne Grimston geloofde niet in leven na de dood. Toen zij op sterven lag in haar paleislijke huis, zie ze tegen een vriend, "Ik zal net zo zeker opnieuw leven als dat er een boom uit mijn lichaam zal groeien."
Ze werd begraven in een marmeren graf. Het graf was gemarkeerd door een gorte marmeren deksteen, omringd door een ijzeren railing. Jaren later werd ontdekt dat de marmeren deksteen een beetje verplaatst was. Toen kwam er een barst in, en door de kier groeide een klein boompje.
De boom bleef doorgroeien, kantelde de steen en brak het gemetselde marmer totdat heden tendage het graaaf omringd heeft met haar wortelen, en de railing uit de grond heeft gerukt met zijn massieve stronken. De boom in Lady Anne Grimston's graf is een van de grootste in Engeland.
Was het louter toeval dat de boom daar deed groeien? Misschien nam God the Almachtige haar uitdaging aan.

Het met Slangen Gevulde Graf

Gerald B. Winrod, voormalig uitgever van het Amerikaanse Tijdschrift, "The Defender", vertelde een opzienbarend verhaal over een atheist die erg vrijmoedig, blatant & heel uitgesproken was geweest tegen God en de Bijbel. Hij had God uitgedaagd door te zeggen, "Als er een God is, zal mijn gaf door slangen gevuld worden." Tijdens de begravenis was het noodzakelijk om een slang van het graf te verwijderen vor de doodskist omlaag gelaten kon worden, the hovenier zeggende dat dat hij vier grote slangen gedood had op een keer, mar nooit een slang in geen enkel ander graf gezien had.
Mr. Winrod's informant zei dat hij een man in Ohio zou vragen om hem meer details te verstrekken, en in de llop dan tijd ontving hij verdere informatie, samen met een foto van het bronzen monument van de atheist, Chester Beddell, die gestorven was in 1908 op de leeftijd van 82. De letter zei, "Mr. Beddell zei dat terwij hij nog leefde dat er geen God was, en hij nooit in een gelooft had. Hij aarzelde niet om over deze dingen te spreken. ... Hij bouwde het monument jatren vóór zjin dood. Zijn standbeeld is gemaakt van brons, en in zijn opgeheven rechterhand is er een rol met deze inscriptie, "Universal Mental Liberty." Onder zijn linker voet is a rol die de Bijbel voorsteld, met de inscriptie, "Bijgeloof." Voor zijn dood maakte hij de volgende opmerking: "Als er een God is, of enige waarheid in de Bijbel, laat mijn lichaam met slangen gevuld zijn." Sinds zijn begravenis is het familie graf vol met slangen hollen geweest rond the grafranden. Slangen kunnen elke dag gezien worden als je het kerkhof bezoekt. Erleden jaar gingen 20 van ons op de 30ste October, en zagen drie slangen. De buren daar zeggen dat hoe meer ze er doden, hoe meer er schijnen te zijn.
Later kreeg Mr. Winrod de kans om zijn eigen observaties te maken. Toen hij in een conference in Youngstown betrokken was, werd hij met een auto naar North Benton genomen. Hij vroeg een oudere man of hij hem kon vertellen waar het Beddell graf was. "Natuurlijk, iedereen die hier woont weet waar Chet Beddell begraven werd," zei de oude man. "Je kan het niet missen--een groot momunement in het kerkhof. Je zoekt zeker naar slangen?"
Later, zei een andere man, "Nou, als Beddell om slangen gevraagt heb, heeft hij ze zeker gekregen!"
Hij en zijn vrienden kwamen naar de plaats in kwestie waar ze het monument zagen, de opgeheven rol, de andere rol onder zijn voet, het strenge bronzen gelaat. Ze kwamen dichter bij het graf, met een camera in de hand. Was it een grap, of was het waar? Een van zijn metgezellen was de eerste die een slang zag. "Kijk daar," schreeuwde hij. Ja! Daar was hij. Ze liepen om het graf heen en telden zes slangen. Zijn metgezel doodde er een. Hij photografeerde er een. Ze namen ook andere fotos. The grafbewaarder vertelde hen dat er vier die morgen gedood had--hij had zoveel als 20 slangen op een dag gedood. Uieindelijk zei hij, "Ik weet niet zeker, maar misschien had de Heer er toch iets mee te maken."

--E. Matheson in Gathered Gems. Psa.14:1; 53:1

Charles Coughlin's Homecoming

Prince Edward Island, in de Golf van St. Lawrence, reported het vreemde nieuws van Charles Coughlin's thuiskomst. Hij was oorspronkelijk van het eiland waar hij in 1895 begon te reizen en een paar jaar later terecht kwam in Galveston, Texas. Hij stierf daar en werd daar begraven. Op 8 September, 1901, een verschrikkelijke West Indische hurricane vaagde door de Golf van Mexico heen, en veroorzaakte die historische ramp van het Zuidwesten die bekend staat als de Galveston overstroming. De wind blies met de verschrikkelijke snelheid van 135 mijl per uur, en het woedende water veegde over de stad. De wervelende stroming hadden het kerkhof volkomen uitgewassen, waar Charles Coughlin begraven was. Het water veegde de aarde weg alsmede de doodskisten, die de Golf in dreven. Vier en dertig jaar later, in 1935, kwam een drijvende doodskist aan bij de kust van Prins Edward Eiland. Na een onderzoek, vond men een naam plaatje met Carles Coughlin er op, dezelfde man die zijn Prince Edward Eiland tehuis zo veel jaren tevoren verlaten had. De wind en de golfstroom hadden de doodskist van de Golf van Mexico bij Galveston duizenden mijlen—helemaal rond om Florida heen de Atlantische Oceaan in en langs de kust tot de Golf van de St.Lawrence rivier.
Een heel ongebruikelijke manier voor een plaatselijke jongen om thuis te komen.

Alexander the Great

Alexander the Great, we are told, being upon his deathbed, commanded that, when he was carried forth to the grave, his hands should not be wrapped, as was usual, in the cereloths, but should be left outside the bier, so that all men might see them, and might see that they were empty; that there was nothing in them; that he, born to one empire, and the conqueror of another; the possessor while he lived, of two worlds, of the East, and of the West, and of the treasures of both, yet now when he was dead could retain not even the smallest portion of these treasures; that in this matter the poorest beggar and he were at length upon equal terms.
If we live for this world, we shall go out of it empty-handed, but if we live for the next world we shall depart full-handed, "rich in faith" and soon to enter upon an eternal inheritance.

Jim’s Prayer

The story is told of a certain priest who was disturbed to see a shabbily dressed old man go into his church at noon every day and come out again after a few minutes. What could he be doing? He informed the caretaker and asked him to question the old man. After all, the place contained valuable furnishings.
"I go to pray," the man said in reply to the caretaker’s questioning.
"Come, come now," said the other, "you are never long enough in the church to pray."
"Well, you see," the old man went on, "I don’t know how to pray a long prayer, but every day at twelve o’clock I just come and say, ‘Jesus, it’s Jim.’ I wait a minute and then come away. Even though it’s just a little prayer, I think He hears me."

When Jim was injured some time later and taken to the hospital, he had a wonderful influence on the ward. Grumbling patients became cheerful and often the ward would ring with laughter.
"Well, Jim," said a nurse to him one day, "the men say you are responsible for this change in the ward. They say you are always happy."
"Aye, that I am. I can’t help being happy. You see, it’s my Visitor. Every day He makes me happy."
"Your visitor?" The nurse was puzzled. She had noticed that Jim’s chair was always empty during visiting hours, for he was a lonely man, with no relatives. "Your visitor? But when does he come?"
"Every day," Jim replied, with a light in his eye. "Yes, every day at twelve o’clock He comes and stands at the foot of my bed. I see Him and He smiles and says, ‘Jim, it’s Jesus.’"

* * * *

The above story is a rather wellknown Christian anecdote you might say, but we, the webmaster— being familiar with "the story of Jim as related above, were very encouraged by the following update to it, sent to us by a friend of ours (yours truly the webmaker), who is a missionary in Thailand. He wrote us, telling us the following amazing account:

"We met a Scottish man who works here in Thailand. He received Jesus and invited us to his house for dinner. Since his name was Jimmy, we started telling him the story of "Jesus, it ’s Jim!"—about the old man who went to the church every day to pray. He interrupted us to say, that he knew the story very well; in fact, it had happened near where he lived in Scotland.
The name of the old man in question was Jimmy Meekan, he said. Our friend said he knew the cardinal who had officiated at Jimmy’s funeral. He added this fascinating conclusion to the story, stating that he personally knew many witnesses, including the cardinal, who would swear on a Bible that this incident truly happened.

While Jim was seriously ill in the hospital, the doctors who were familiar with his condition were amazed at how cheerful he was and how he continually tried to cheer up the other patients. However, when Jim gave the explanation that Jesus came to daily visit him, many scoffed.
But at his funeral, while the mourners stood about his coffin, they were astonished to suddenly hear a loud voice, as it were from the sky, saying, "Jim, it’s Me, Jesus!"

 

TIDBITS ON HEAVEN

What Color?
Gypsy Rodney Smith, preaching at Dallas, Texas, had a petition from coloured ministers asking for a meeting exclusively for blacks. They came in thousands. There was a good deal of punctuating of his address with 'Hallelujahs' and 'Amens.' Suddenly an aged coloured woman called out, 'Gypsy Smith, may I ask a question?'
Looking at her, he said, 'Certainly, my sister, what is it?'
'What colour are we going to be when we get to Heaven? Shall we be white or black?' Everybody was waiting breathlessly for the answer.
'My dear sister, we are going to be just like Christ,' replied Gypsy Smith. And 'Amen' rang out all over the hall.

Talk About Heaven
Charles E. Fuller once announced that he would be speaking the following Sunday on "Heaven." During that week a beautiful letter was received from an old man who was very ill. The following is part of his letter:
"Next Sunday you are to talk about Heaven. I am interested in that land, because I have held a clear title to a bit of property there for over fifty-five years. I did not buy it. It was given to me without money and without price. But the Donor purchased it for me at tremendous sacrifice. I am not holding it for speculation since the title is not transferable. It is not a vacant lot.
"For more than half a century I have been sending materials out of which the greatest Architect and Builder of the Universe has been building a home for me which will never need to be remodelled nor repaired because it will suit me perfectly, individually, and will never grow old.
"Termites can never undermine its foundations for they rest on the Rock of Ages. Fire cannot destroy it. Floods cannot wash it away. No locks nor bolts will ever be placed upon its doors, for no vicious person can ever enter that land where my dwelling stands, now almost completed and almost ready for me to enter in and abide in peace eternally, without fear of being ejected.
"There is a valley of deep shadow between the place where I live in California and that to which I shall journey in a very short time. I cannot reach my home in that City of Gold without passing through this dark valley of shadows. But I am not afraid because the best Friend I ever had went through the same valley long, long ago and drove away all its gloom. He has stuck by me through thick and thin, since we first became acquainted fifty-five years ago, and I hold His promise in printed form, never to forsake me or leave me alone. He will be with me as I walk through the valley of shadows, and I shall not lose my way when He is with me.
"I hope to hear your sermon on Heaven next Sunday from my home in Los Angeles, California, but I have no assurance that I shall be able to do so. My ticket to Heaven has no date marked for the journey-no return coupon-and no permit for baggage. Yes, I am all ready to go and I may not be here while you are talking next Sunday evening, but I shall meet you there some day."

The Results Are In … And We Are Not Happy
The Baltic Times
Professor Ruut Veenhoven of Erasmus University in the Netherlands has compiled a world database of happiness, measuring life expectancy against subjective life appreciation in 48 industrialized nations. Sadly, residents of the Baltic states scored among the least cheerful--and they can't blame it on the long, dark winters. Iceland ranked the happiest.
"At least we beat Russia," one Latvian said. "That's all that matters."

Saddest states:

1. Bulgaria
2. Nigeria
3. Belarus
4. Russia
5. Latvia
6. Lithuania
7. India
8. Estonia
9. Romania
10. South Africa 

JOKES

It was the German religious reformer Martin Luther who said, "If you're not allowed to laugh in Heaven, I don't want to go there."

Did you hear the one about …?

Did you hear the one about the rabbi, the minister and the priest who went fishing? When the fish were not biting, the rabbi and the priest got out of the boat and walked across the water to find a good spot.
The minister, too, got out of the boat, but each time he started to sink and had to clamber back on board.
"Do you think that we should tell him where the rocks are?" the priest finally said to the rabbi.

Or how about the story of the older Baptist woman who walked into a Methodist church one Sunday? The pastor asked her why she was a Baptist, and she replied that it was because her parents and grandparents had been Baptists.
"Ma'am, that's really not a good reason to be a Baptist," the preacher said. "Suppose your mother and your father, and your grandmother and your grandfather had been morons, what would you have been?"
Without batting an eye, she replied, "I guess I'd have been a Methodist."

 

© Copyright 1999 PARADISE PRODUCTIONS