...Het was op dat moment dat ik neerkeek op mijn lichaam en me met verbazing afvroeg, "Waar is deze avondjurk vandaan gekomen?" Ik was niet langer gebonden aan de beperkende lagen van winterwol, maar droeg een exquisiete witte japon, die van een stof gemaakt was dat de een of andere meester ontwerper gecreeerd had door sterren-stof te strooien over het ragfijnste spinnenweb. Ik keek toe, daar het over mijn huid scheen te zweven. Het was alsof miljoenen kleine vleugeltjes het ervan weerhielden om minder gewicht dan een veer op mijn lichaam uit te oefenen. Een gevoel van lichtheid ging door mijn wezen heen, naar wat ik dacht dat een cellulair niveau moest zijn– inderdaad een zielulair niveau.
En toen hoorde ik de muziek. Het was een toon zo subliem, zo perfect dat alleen de herinnering eraan me nog steeds tot tranen dwingt. Ik wist toen, en weet nu, dat ik de symphonie van engelen gehoord heb, het lied van het Universum, wat sommigen hebben genoemd de "Muziek der Sferen." Alle gedachten smolten in haar melodie en al het andere hield op om van enigerlei belang te zijn. Ik sloot mijn ogen en begon te dansen, me meebewegend met de resonante vibratie die door mijn essentie koersde.
De melodie scheen voort te komen vanuit één punt en het bestond uit één vers, een lied waarvan de mystieke toon mijn totale wezen kende en bezong. Ik baadde in haar melodie terwijl volledige vreugde mijn wezen vulde, en terwijl het geluid over mijn geest heenspoelde, voelde ik dat alle verwarring van mijn bewustzijn gelouterd werd.

"Als vleugelloze vogels schoten we een stad van kathedralen binnen. Deze kathedralen waren geheel gemaakt van een kristal-achtige substantie die met een helder licht van binnen uit gloeide. We stonden voor zo'n kathedraal en ik voelde me zo klein en onbetekenend door dit architectonische wonder. Ik dacht, dit ding was duidelijk geconstrueerd door Engelen om de grootheid van God te laten zien.
Het gebouw had pieken die net zo hoog waren als die van de grote kathedralen in Frankrijk en muren net zo massief en sterk als die van de Mormonen Tabernacle in Salt Lake City. Deze gebouwen hadden geen relatie met de een of andere specifieke godsdienst--het waren monumenten voor de glorie van God. Ik was vervuld met eerbied. Deze plaats had een kracht die door de lucht heen scheen te vibreren..."

MEER GETUIGENISSEN

Een Stad met een Kristallen Boulevard...

"De Engel en ik liepen de heuvel op. Hij opende een prachtige poort en ik ging naar binnen, waar ik in een heel helder geel licht stond.
Er waren daar geen etiketten. Niemand vroeg mij tot welke kerk ik behoorde, ze nodigden me alleen uit om onmiddelijk binnen te komen. Ik keek een kamer binnen die absoluut in licht baadde en ik zag wat ik beschouwde als het licht van de Vader. Het was zo stralend dat Ik mijn ogen moest afwenden.
Toen ik dat gedaan had, kon ik zien dat het licht een kristallen boulevard reflecteerde die door het centrum van een Stad leidde. Ik zag veel andere dingen, maar een van de meest interessante was, dat gebeden door deze Hemelse wereld vloeiden als stralen van licht. Het was een prachtig gezicht om te zien wat er met onze gebeden gebeurde."

12 Paarlen Poorten en Straten van Goud.

"Op een bepaald moment ging ik door een donkere plaats heen en vond mezelf in de tegenwoordigheid van de Heer. Ik was Daar! Geloof het of niet, maar ik stond voor de poorten die regelrecht de Hemel in leidden! De poorten waren gemaakt van twaalf gigantische paarlen die schenen te gloeien. De straten binnen de poorten waren goudgekleurd en de muren van de gebouwen schitterden zo helder dat ik er nauwelijks naar kijken kon. Ik zag een Wezen van licht waarvan ik dacht dat het Jezus was. Ik kon Zijn gezicht niet zien, maar Hij gloeide met een heldere heerlijkheid. Zelfs al kon ik Hem niet aankijken, kon ik de gloei voelen, zo sterk was het.
Ik ging naar een tuin vol groen gras, bloemen en vruchtebomen. Als iemand een appel plukte bijvoorbeeld, groeide de appel regelrecht weer terug.."

Een Stad van Licht

Meer Muziek in de Hemel

"...De vragen aanvoelende, die zich in mijn gedachten vormden, liet Maggi mij weten dat we zouden gaan naar waar alle antwoorden waren. Vlug benaderden we een structuur van bovennatuurlijke schoonheid. Het was immens, van het puurste wit en ietwat Grieks in architectuur. Paden gingen van alle kanten het gebouw binnen, en ik observeerde heel veel mensen die kwamen en gingen.
Over the poort heen, waardoor we het bouwsel binnentraden, zag ik de woorden 'TEMPEL DER KENNIS' en ik voelde een zachte kracht die mij in dezelve naar binnen trok.
Er waren pilaren van verschillende hoogten, die hoger en hoger werden naarmate we dichter bij het centrum kwamen. Mij omdraaiende naar het binnenste van de tempel, zag ik dat creatieve activiteiten plaatsvonden in de verschillende zalen. Er waren een aantal individuen die zaten te schilderen aan schildersezels, en ik zag een man die een soort fluit-achtig instrument bespeelde dat de allerliefelijkste tonen produceerde. Verderop, beweegden dansers zich voort met etherische gratie, ze gaven een voorstelling met een lichtheid die onmogelijk voor de physieke menselijke vorm zou zijn.
Terwijl ik met volmaakte heerlijkheid toekeek, werd ik mij gewaar dat de muzikale achtergrond voor dit visuele festijn kwam van wat je zou kunnen noemen een celestiaal koor --een orchest van stemmen die "hemelse" muziek creeerden voor de dans. Deze "muziek der spheren" bezong inderdaad de lofprijzingen van de Schepper.

Hemelse Kleuren en Licht

"...Binnen een of twee seconden, bevond ik mijzelf staande in een absoluut prachtige groene weide. Ik wist toen, wat er gaande was. Ik wist weer wie ik was, dat ik gestorven was. Mijn periode van geheugen verlies was voorbij. Ik stond daar in deze prachtige weide en ik herinnerde mij dat het licht daar anders was dan het licht hier op Aarde. Alhoewel het niet dat brilliante witte licht was waarin ik betrokken was, was het een veel mooier licht.
Er was een gouden glans aan dit licht.
Ik herinner me dat de hemel erg blauw was. Ik herinner me niet de zon te zien. De kleuren waren buitengewoon. Het groen van de weide was fantastisch. De bloemen waren allemaal en overal aan het bloeien en zij hadden kleuren die ik nog nooit eerder gezien had. Ik was me er sterk van bewust dat ik deze kleuren nog nooit tevoren gezien had, en ik was er heel opgewonden over. Ik dacht dat ik alle kleuren gezien had. Ik was zo onder de indruk van de schoonheid die ongelooflijk was. In toevoeging aan de mooie kleuren, kon ik een zacht licht zien gloeien binnen elk levend ding. Het was niet een licht dat van buiten af reflecteerde komende van een bron, maar het kwam van het midden van deze bloem. Alleen maar dit prachtige zachte licht. Ik denk dat ik het leven zag binnen in alles.
Toen ik klaar was deze exquisiete schoonheid te beschouwen, begon ik te lopen. Ik had alleen maar een paar stappen genomen toen ik zag dat er voor mij uit een heuvel was, een lage heuvel. Er waren misschien 18 tot 20 mensen die op de heuvel stonden. Ze waren gekleed in gewaden, erg eenvoudig, ik veronderstel een soort van Griekse gewaden. Zij waren ook allemaal in deze prachtige kleuren.
Er waren mannen en vrouwen --meer mannen dan vrouwen, ik weet niet waarom. Ik dacht hier even over na, maar er waren beiden daar, mannen en vrouwen. Er was niemand tussen, die ik kende, maar dan had ik ook geen dichte emotionele banden gehad aan de andere zijde, dus het was niet zo verrassend dat er niemand bij was die in kende.
Ik voelde in mezelf "Oh, ik wil met ze praten." Het leek alsof ik onmiddelijk boven op de heuvel was. Ik weet niet of ik in staat was om er gewoon zonder moeite heen te glijden of dat ik alleen maar hoefde te denken dat ik daar wilde zijn en ik er was. Wat ik me wel herinner was dat ik de heuvel niet hoefde te beklimmen. Er was geen moeite mee betrokken.

Een ander Stads Gezicht

Toen ik de atmosfeer verliet, keek ik terug en kon ik de Aarde zien! Zo'n prachtig gezicht! Het was zo schitterend verlicht!
Toen ik vooruit keek, kon ik de planeten zien! Ik dacht bij mezelf dit is niet mogelijk! Waar is Jezus? Er was mij nooit verteld dat zoiets als dit kon of zou gebeuren wanneer ik stierf!
Sneller, en sneller nam de snelheid toe! Ik zag andere sterrenevels en zonnestelsels terwijl ik voorwaarts racede! Ik ging wat scheen een soort van gatte zijn binnen! Het was lang en donker. Om me heen echter zag ik streken van licht die samengesteld waren uit iedere kleur in het spectrum!
Ik zag een zwak licht dat helderder en stralender werd in de verte voor mij uit. Toen ik het Licht binnen ging voelde ik het door mijn hele wezen heen. Il was niet bang meer! Toen stond ik plotsklaps voor een massief stel treden! Zij voerden omhoog naar wat een brug of een soort van wandelgang scheen te zijn. In de verte zag ik een gezicht dat zo magnifiek en onvoorstelbaar was--een stad gemaakt van wat glas of kristal scheen te zijn!
De lichten bestonden uit veel verschillende kleuren die ervan afstraalden. Nog nooit van mijn leven had ik ooit zo'n gezicht gezien! Ik begon in de richting van de Stad te lopen in een waas van ongeloof! Zo veel vragen vlogen door mijn gedachten. Ik moest te weten komen waar ik was. Wat was er met mij aan het gebeuren?
Ik bereikte de voorkant van de Stad en zag een dubbele deur die ongeveer 10 meter of zo in hoogte en breedte scheen te zijn! Het leek alsof hij gepolijst was! Terwijl ik me daar stond af te vragen, begonnen de deuren open te gaan. Ik nam een stap terug en keek naar binnen.
Ik kon zien wat mensen schenen te zijn die aan de binnenkant rondliepen, net zoals ze hier op aarde doen in een winkel centrum, alhoewel deze mensen heel anders gekleed waren! Bijvoorbeeld, ze schenen allemaal gekleed te zijn in een soort van gewaden met kapuchons! Ik ging door de deuren naar binnen vol verwondering over wat ik te zien kreeg! De binnenkant was massief! Het scheen vierkant van vorm te zijn, met een balkon er helemaal omheen die omlaag voerde naar verschillende niveaus! Ik liep naar voren en keek neer over de balkonrand. Het scheen voor eeuwig door te gaan! Terwijl ik omhoog keek zag ik velen aan mij voorbijgaan, toch scheen niemand aandacht aan me te schenken! Toen een iemand mij benaderde stopte hij plotseling! Hij hief zijn hoofd langzaam omhoog en ik kon zijn gezicht zien! Hij scheen menselijk te zijn in elk opzicht, behalve één!--Zijn ogen!--Geen pupillen! Maar ze schenen van kleur te veranderen in blauwe tinten! Zijn haar was spierwit! Ik wilde spreken, maar voordat ik dat kon, wendde hij zich om en wees naar een lange passage! Alhoewel we geen woord wisselden wist ik dat ik verondersteld werd om deze hal in te gaan. Vervolgens, alsof er niets gebeurd was, vervolgde hij zijn weg.
Ik wist dat ik dat ook moest. Iets wenkte mij om voorwaarts te gaan. Ik liep een lange gang door naar het einde van deze passage. Ik keerde me niet naar rechts of naar links. Op de een of andere manier wist ik dat mijn vragen op het punt stonden beantwoord te worden!
Opnieuw zag ik voor mij een massieve dubbele deur. Het scheen een soort van metaal te zijn--of het nu goud was of niet kon ik niet zeggen. Opeens gingen de deuren open! Ik hoorde een stem, alhoewel niet zoals wij spreken, maar van binnen in me scheen het te zeggen,"Kom binnen!" Ik deed wat me verteld werd en de deuren gingen plotseling achter me dicht! Voor de eerste maal was ik bang! Totale duisternis! Totale stilte!
Toen, na geruime tijd--hoe lang is moeilijk te zeggen--begon een helder licht in de kamer te gloeien! Stralender en stralender werd het! Het was een ietsje boven me en voor me uit. Ik probeerde te kijken maar ik werd er bijna door verblind! Ik hield mijn handen omhoog voor me uit, en kon de verschijning van een figuur herkennen die op een soort van zetel zat! Toen zonder enige waarschuwing begon het!
"Wat heb je gedaan met je leven?" De stem doordrong mijn gehele wezen! ...Ik had geen antwoord!

WAT HEB JIJ MET JE LEVEN GEDAAN?
EN WAT KAN JE MET JE LEVEN DOEN!