Vizioenen van een
Kristallen Gouden Stad

PATIENT HAALDE HET NET NIET NAAR DE STAD! (Artikel door Zandra Sharpe Sidney Australia) Mr. Doug Harris gelooft dat hij een reis heeft gemaakt van het leven naar de dood, maar het toch heeft overleeft om het verhaal te kunen vertellen. 41/2 uur lang wankelde hij op de grens tussen leven en dood. Maar terwijl de doktoren vochten om zijn leven te redden, sloeg hij alles van boven af gade, in wat een der meest opmerkelijke buiten lichaams ervaringen in de annalen geweest moet zijn. Nu is hij een boek over aan het schrijven over zijn ervaring, met de titel van "De Tijdloze toekomst". Er is klaarblijkelijk een soort plaats voor ons buiten deze aarde, en het is er zo vredig dat er niets te vrezen is!"--dat is Mr. Harris' boodschap. Hij was in Manly Hospital voor verdere behandeling voor kanker toen het drama begon. Zonder waarschuwing had hij een hartstilstand. "Ik werd gewoon duizelig, kon niet meer ademen, en viel vervolgens flauw, alles werd toen volledig zwart." Een team van 5 doctoren begon wat zou worden een epische strijd om hem te redden. "Het gekke ervan is, normaal houden ze er na ongeveer 30 minuten mee op." zei hij. "Naderhand, kon niemand van hen mij een verklaring geven waarom ze al die tijd ermee door gegaan zijn." Maar terwijl de doktoren door werkten, begon Mr. Harris' buiten lichaams ervaring. "Ik kan me herinneren in de boven linker hoek van de intensieve behandelings kamer te zijn waar ik op mezelf en het team doktoren neer keek. Ik bleef steeds denken, wat zijn die mensen allemaal met me aan het doen? Ik herinner me dat ik er heel verbaasd over was,maar ik was totaal 'ont-lichaamd' en had geen gevoel van aanraking en geen reukvermogen." "Ik was elleen maar een gedachte vorm, een idee, een geest-vorm, als je wil--en was aan het gadeslaan wat ze met mijn fysieke lichaam aan het uitspoken waren." Zijn volgende herinnering is nog heel levendig. "Ik voelde drie dingen tegelijkertijd--een plotseling gevoel van snelheid, een gevoel van koude en een gevoel van reizen," zei hij. "Ik was in een of andere kakie-kleurige geul, een soort van regenwater afvoer, en reisde met zeer grote snelheid een paar centimeters boven de grond. Ik voelde geen angst, alleen maar een grote eenzaamheid. Ik dacht aan mijn familie en was bezorgd over hun welzijn. Maar ik wilde ze op een of andere manier laten weten zich geen zorgen over mij te maken, en dat ze niet ongelukkig over mijn weggaan hoefden te zijn. "Vervolgens mijlen ver verwijderd verscheen er een stad. Het was net alsof je naar Sidney kijkt van de verkeerde kant van een telescoop. Het baadde in een zilver gouden licht. Het was ontzettend stralend licht en de gebouwen waren kogel-vormig, driehoekig en kegel-vormig, maar zonder ramen of deuren. Toen ik alles zag, was ik ontzettend verlangend om daar te zijn. Ik voelde gewoon aan dat het iets heel moois was." "Ik voelde dat ik een deel van dat alles was en dat ik er gewoon heen moest." Maar op dat punt werd mijn vlucht naar voren gestopt. "Ik voelde iets aan mijn enkels trekken, Ik stopte, en begon toen dezelfde weg terug te gaan die ik gekomen was--alleen ruggewaards--opnieuw met zeer grote snelheid, weg van de Stad. Ik kan me herinneren dat ik dacht, 'Ik heb het net niet gehaald'." Toen hij de druk op zijn enkels voelde, zei Mr. Harris, voelde hij dat het zijn vrouw was. "Zij riep mij terug--ze wilde me niet laten sterven. En toen was ik terug in de intensieve behandelings kamer." Zijn voornaamste indruk was er een van stilte. "Ik heb nog nooit zo'n luide stilte gehoord. Het is moelijk je zo'n stilte voor te stellen--en de stilte was heel indrukwekkend."

EEN KLEINE JONGEN ZIET DE HEMEL EN ONTMOET GOD... Toen zijn vader hem vroeg, wat hij bedoelde, vertelde Mark hem wat er met hem gebeurd was die panische avond twee jaar tevoren: "Ik zag verpleegsters en doktoren over me heen staan die probeerden me wakker te maken. Ik vloog de kamer uit en ging de wachtkamer in, waar ik Opa en Oma zag huilen en hoe ze elkaar vasthielden. Ik denk dat zij dachten dat ik ging sterven." Hij verklaarde toen dat hij een lange, donkere tunnel zag en dat hij die omhoog kroop. Hij zei dat het moeilijk was om te kruipen zonder een of andere hulp die hij kreeg, maar hij kon niet zeggen wie het was die hem hielp. Aan het einde van deze tunnel was een helder licht dat hem deed doorgaan. Aan het einde van die tunnel, vond hij een stralend heldere plaats" en "hij rende met God door de velden." Hij was heel geanimeerd toen hij zijn rennen met God beschreef. Hij zei dat "je dubbel-springen kan in de Hemel" (een verklaring, toevallig, die ik later van een andere patient hoorde) en zonder moeite rennen kan. God vroeg hem toen of hij terug "naar huis wilde gaan" Mark zei "nee," maar God vertelde hem dat hij op een andere dag zou terugkomen. EEN BRON VAN ENERGIE EN LICHT. Een andere patient met een B.D.E had de volgende ervaring: "...Toen ik de bron van het licht bereikte, kon ik naar binnen zien. Ik kan er niet aan beginnen om in menselijke begrippen de gevoelens te beschrijven die ik had over wat ik zag. Het was een gigantische oneindige wereld van kalmte, en liefde, en energie en schoonheid. Het was alsof het menselijk leven ermee vergeleken, onbelangrijk was. En toch spoorde het tegelijkertijd het belang van het leven aan. Het stelde de dood voor als een middel naar een verschillend en beter leven te gaan. Het was allemaal 'wezen', 'zijn', allemaal schoonheid, allemaal betekenisvol voor het hele bestaan. Het was alle energie van het Universum voor eeuwig in éen plaats. "Toen ik mijn rechterhand er in stak, maakte een gevoel van opwindende verwachting zich van mij meester. Ik had mijn lichaam niet meer nodig. Ik wilde het achter laten, als ik dat nog niet gedaan had, en naar mijn God gaan in deze nieuwe wereld." GEEN NACHTEN EN GEEN KERKEN IN DE HEMEL! Rebecca Springer aan het begin van deze Eeuw had de volgende ervaring Een Christelijke BDE. "Ik denk er vaak aan hoe ons geleerd was te geloven dat de hemel een plaats was waar we gouden kronen zouden dragen en altijd met harpen in onze handen zouden staan! Onze gouden kronen zijn de kransen van Zijn gezegende tegenwoordigheid om ons heen; en we hebben geen harpen nodig om onze liederen van lofprijzing te accentueren. " We zien de kronen wel en horen de harpen der engelen wel, wanneer en indien God dat wil, maar onze beste aanbidding is om Zijn gezegende Wil te doen," zei Mae terwijl we omkeerden om te gaan. ....En zo praatten we totdat het begon te schemeren. Er word mij vaak gevraagd of er Daar nacht was. En ik moet met nadruk zeggen, 'in géén geval!' Wat we Daar dag noemen was vol met een glorieuze schittering, een roze-achtig gouden licht dat overal scheen. Er is geen taal bekend aan ons stervelingen die deze wonderbaarlijke glorie beschrijven kan. Het vulde de hemel. Na een periode die veel langer was dan onze langste aardse dag, werd deze glorie minder en zachter totdat het een gloeiende vredige schemering werd. De kinderen hielden op met spelen onder de bomen, de kleine vogels nestelden zich tussen de ranken, en iedereen die bezig geweest was op verschillende manieren gedurende de dag zocht rust en stilte. Maar er was Daar geen duisternis, geen donkere schaduwen--alleen maar een rustig zacht worden van de glorie. Een bezoek aan het meer en een blik op een Hemelse Stad. Ik hield mijn adem in, en stopte abrupt en bedekte mijn gezicht met mijn handen om mijn ogen te beschutten voor de verheerlijkte scene. Ik zag erop neer as iemand die maar half wakker was. Voor ons strekte zich een meer uit, zo glad as glas, maar gehuld in een gouden glorie ontnomen aan de ganse hemel hetgeen het er uit liet zien als een zee van gesmolten goud. De bloesems en vrucht-dragende bomen groeiden langs haar gehele oever. Ver.. ver weg over haar glanzende wateren rezen de koepels en torens van wat een machtige stad scheen te zijn. Veel mensen waren aan het rusten op haar met bloemen bedekte oevers, en op het oppervlak van het water waren prachtig gevormde boten, gevuld met blije zielen, voortbewogen door ongeziene krachten. Boven ons zagen we een groepje van zingende cherubijnen, die hoog boven ons over ons heen zweefden. "Glorie en Eer!" zongen de kinderstemmen. "Macht en kracht!" werd er opgevangen en geantwoord door de stemmen van de menigten beneden, "zijn voor Hem die op de troon zit, en voor het Lamb voor altijd!" We stonden aan de kant van het meer; mijn wangen waren bedauwd met tranen, en mijn ogen waren vochtig van emotie. Ik voelde me zwak als een klein kind, maar oh, wat een verrukking, wat een onuitsprekelijke vreugde vervulde en overmeesterde mij! Was ik aan het dromen? Of was het inderdaad gewoon een andere fase van het onstervelijke leven? Terwijl we toekeken, speelden groepjes van kinderen rond in vreugdelijke vrijheid en er waren blije kreten van gelach die over het meer echo-den. Nee, er was geen angst voor leed of gevaar; geen angst voor ziekte, of bezorgdheid dat er een ongeluk zou gebeuren--veiligheid en vreugde en vrede! "Dit is een gezegend leven," zei ik terwijl we daar stonden en het sporten van de blije kinderen gadesloegen. Bezoek aan de Hemelse Citadel, maar zonder Kerken [--God zij dank!] Ik werd uit mijn gedachten geschud toen de boot het marmeren terras aanraakte, en trof mijn broer er al op staan, die mij opwachtte om me te helpen aan de wal te komen. Nadat we een kleine helling opgegaan waren, bevonden we ons in een brede straat die het centrum van de stad binnenleidde. Ik vond de straten allemaal heel breed en vlak, en geplaveid met marmer en edelstenen van iedere soort. Hoewel ze gevuld waren met mensen die allemaal verschillende plichten nastreefden, was er geen atoompje vuil, zelfs geen stofje, waar dan ook maar ergens zichtbaar. Er leken uitgebreide zakenhuizen te zijn van allerlei soorten, alhoewel ik niets zag dat op onze grote handels vestigingen leek. Er waren ook veel colleges en scholen; veel boeken en muziekwinkels en uitgevers; verscheidene grote handwerk inrichtingen waar, vernam ik, de fijne zijden draden gesponnen werden in veelvuldige kleuren die zo uitgebreid toegepast werden in het weven van de gordijnen die ik reeds vermeld heb. Er waren kunstkamers, gallerieen met schilderijen, bibliotheken, veel collegezalen en grote auditoria. Maar ik zag géén kerken van wat voor soort dan ook. Aanvankelijk verwarde dit mij een beetje, totdat ik me herinnerde dat er geen credos in de Hemel zijn, maar dat iedereen samen in harmonie en liefde aanbid--kinderen van een en dezelfde liefhebbende Vader. "Ah," dacht ik, "wat jammer dat dit feit, als geen andere in de grote Hemelse ekonomie geproclameerd kon worden aan de inwoners der Aarde! Hoe het weg zou doen met kleinzielige contenties, jaloezien en rivaliteiten van de strijdende Kerk! Geen credos in de Hemel! Geen controversiele doctrinaire punten! Geen aanklachten van ketterij gebracht door de ene belijdende Christen tegen de andere. Geen opbouwen van één geloofsrichting op de ruines of ineenstorting van een andere secte! Maar een grote universele broederschap wiens hoofd Christus is, en wiens hoeksteen liefde is." Ik dacht aan de dag dat we in het grote auditorium thuis geluisterd hadden naar de goddelijke lezing van onze geliefde Meester; en aan de gebogen hoofden en opgelichte stemmen van die grote menigte toen iedere stem zich voegde in de glorieuze hymne, "Kroon Hem Heer van alles," en ik geweend kon hebben toen ik dacht aan de gezichten die op zekere dag in schaamte gebogen moeten worden als zij zich herinneren hoe vaak zij in het stervelijke leven zeiden tegen een mede-Christen, "Sta terzijde; ik ben heiliger dan gij!" We zagen nergens woonhuizen in het midden van de stad, totdat we in de voorsteden aankwamen. Hier stonden zij in grote pracht en schittering. Maar een heerlijk feit was dat ieder huis zijn eigen grote tuin bezat, vol met bomen en bloemen en heerlijke paden; indeed, Het was overal, buiten het zaken centrum van de stad, net als een uitgebreid park met lieflijke huizen doorspekt. Er was veel dat mij charmeerde, veel dat mij verbaasde in deze grote stad, waarover ik niet volledig spreken mag, maar hetgeen ik nooit vergeten kan. We ontdekten op een bepaalde plaats een heel groot park, met paden, boulevards, fonteinen, miniatuur meren en overschaduwde zetels, maar geen huizen of gebouwen van wat voor soort dan ook, behalve een immense kringvormige tempel die de capaciteit had om grote menigten te zetelen; en waar, vertelde mijn broer me, zich dagelijks op een bepaald tijdstip een serafijnen koor verzamelde om de oratoria te geven die geschreven waren door de grote musikale componisten der Aarde en van de Hemel. Het was net vertrokken, en de menigte die haar goddelijke muziek genoten had hingen nog steeds rond, alsof ze weigerachtig waren om een een zo heilige plek te verlaten EXCERPTS VAN HAAR BIJNA DOOD ERVARING BOEK "BINNEN DE POORTEN!" DOOR REBECCA SPRINGER VOOR EEN BIJBELS OVERZICHT VAN HET PARADIJS EN DE HEMEL KLIK OP... © Site Copyright 1999 "Beyond the Stars Productions"